|
ทันทีที่เสียงกริ่งหมดเวลาการสอบวิชาเคมีที่เป็นวิชาสุดท้ายดังขึ้นก็เป็นสัญญาณจบการสอบกลางเทอมซะที
"ทำได้มั๊ยต้น?"
"ได้ๆ คงถึง 80 คะแนนล่ะมั้ง"
"ไปดูหนังฉลองสอบเสร็จกันมั๊ยเม้ง? กรูว่าจะชวนวิงไปด้วยน่ะ"
"ก็อยากไปนะแต่ฝนทำท่าจะตกอีกแล้ว ต้องรีบกลับบ้านที่ฝั่งธนไม่งั้นรถติดยาวแน่"
"เออๆ งั้นไปเถอะ เดี๋ยววันจันทร์กรูเอากระเป๋าเสื้อมรึงมาให้นะ"
นักเรียนส่วนใหญ่รีบกลับบ้านกันหมดเหมือนโดนทรมานมาตลอดสัปดาห์แต่ผมยังไม่มีอารมณ์จะกลับบ้านตอนนี้....ตอนนั้นลืมถามกริชว่าจะไปเพชรบุรียังไง
แต่ป่านนี้ขาคงขึ้นรถทัวร์ไปแล้วมั้ง วิ่งไม่กี่ชม. ป่านนี้อาจถึงเพชรบุรีแล้วก็ได้ เมื่อไม่มีกริชในสุดสัปดาห์นี้ผมก็ไม่รู้จะทำอะไรแล้ว
สี่โมงเย็นฝนเริ่มตกตรงเวลาตามเคย ผมไม่ชอบหน้าฝนเมื่อไหร่จะหมดฝนนี้เสียที....แต่หมดหน้าฝนเมื่อไหร่ก็คืองานกีฬาสี
เหลือเวลาอีกเดือนกว่าๆ เท่านั้น วันตัดสินชะตาใกล้เข้ามาแล้ว วันที่ผมรอจะได้เปิดเผยความจริงแต่ยิ่งใกล้เท่าไหร่ผมก็ยิ่งกลัว
"ต้นยังไม่กลับบ้านเหรอ?" วิงสะพายกีตาร์ถือกระเป๋านร.ยืนหน้าประตูห้อง
"อ้าว! วิง..." ผมเอ่ยทักแต่สะดุดตรงกีตาร์ที่สะพายหลังมันนั่นแหละ "มีเรื่องอะไรเหรอถึงได้...."
เจ้าหน้าใสยืนงงแปบนึงก่อนฉีกยิ้มแฉ่ง "เปล่า วันนี้อยากเป็นคิไคเดอร์"
"เหอเหอ แต่เราไม่มีทรัมเป็ตนะ ไม่ต้องมาหาคนต๊องร่วมขบวนการเลย" ผมจัดเก้าอี้ให้วิงนั่งข้างๆ ตรงทางเดินระหว่างโต๊ะ
"ขอบใจนะต้นที่ห่วงเรา วันนี้เราเอากีตาร์มาเล่นฉลองสอบเสร็จน่ะ"
"บ้า! ใครห่วงนาย เอาหนังสือเพลงมาเลย" วันนี้ก็เล่มใหม่อีกละ ช่วงนี้ไม่ได้ฟังวิทยุเลยไม่ค่อยรู้จักแฮะ
"ไม่มีเพลงรู้จักเลยวิง"
"เออ เราก็เหมือนกัน"
"แล้วซื้อมาทำไมล่ะ? หรือจะส่งคูปองไปแลกรูปดารา"
"บ้าดิ! ซื้อเล่มใหม่เผื่อเพื่อนๆ เขาจะร้อง แต่พวกมันดันไปดูหนังกันหมดซะนี่ เราขี้เกียจแบกกีตาร์เข้าโรงหนัง"
วิงทำหน้าไม่ยี่หระพลางดึงกีตาร์มานั่งเกาติ๊งต่องๆ ไปเรื่อยๆ
.....คนเล่นกีตาร์ประจำห้องนี่มีกรรมจริงๆนะ แบกกีตาร์มาจากบ้าน หนังสือเพลงก็ซื้อเอง เล่นเองเจ็บนิ้วด้วย
"งั้นทำไมไม่กลับบ้านล่ะ?"
"กลัวไอ้นี่โดนฝนน่ะต้น กีตาร์โปร่งมันไม่ถูกกับความชื้น" ตามด้วยศัพท์เทคนิคอีกยุบยั่บที่ผมไม่เข้าใจ สรุปคือกลับบ้านไม่ได้ละกัน
"ลำบากนะเนี่ย แล้วถ้าฝนตกไม่หยุดนายจะทำไงล่ะ?" มันทำหน้าเบ้แทนคำตอบ
"ฝนมันตกตลอดไปไม่ได้หรอก เหมือนกลางคืนจะนานแค่ไหนแต่ในที่สุดพระอาทิตย์ก็ต้องขึ้น"
.....ฟิ้ว......
........นิ่งเงียบไว้อาลัย 10 วินาที.............ตรูว่ามุขตรูเน่าแล้วไอ้นี่เน่ากว่าตรูอีก
"เงียบทำไม ไม่ขำก็บอกเด๊ะ!"
มรึงอายบ้างมั๊ยเวลาปล่อยมุขแป๊กเนี่ย? มันอายครับ หน้าแดงไปถึงหู
"งั้นเราอยู่เป็นเพื่อนวิงละกัน"
"จริงอะ? ดีเลยเราเบื่อๆ อยู่เนี่ย"
"แล้วจะทำอะไรล่ะ? หนังสือเพลงก็ไม่มี?"
"งั้นฟังเพลงนี้ละกันเราเล่นจนจำได้ละ เพลงของชีพชนก ศรียามาตย์ " ....ใครหว่าชีพชนก....
"คนเนี้ยเขาเล่นได้พริ้วมากเลยล่ะ เก่งมากๆ เลย"
......เจ้าเรือใบลำน้อย ลอยอยู่กลางท้องทะเลกว้างใหญ่
ในความอ้างว้างและเดียวดาย ฝากชีวิตไว้กับสายลมแรงคลื่น...พัดพาเจ้าไป
บางครั้งอยากฝ่าลมแรง สวนแทรงเกลียวคลื่นใหญ่
ตามจุดยืน....ลึกในหัวใจ เฝ้าแต่รอใครสักคนเข้าใจ....นำพาเจ้าไป
แค่เรือใบเล็กๆ ลำนึง คิดฝันไกลเกินขอบฟ้า
หากมีแขนขาเหมือนใครๆ หากมีปีกบินเหมือนนกบนฟ้าไกล
โลกในฟ้าครามจะสวยงามเพียงใด....หากเจ้าได้ไปตามใจปรารถนา.......
ตอนวิงร้องเพลงไปเล่นกีตาร์ไป เพลงที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนแต่เหมือนได้กลิ่นไอทะเลและแสงแดดเลย ตามันใสเป็นประกายเลยทีเดียว
"มองอะไร?"
"เปล่า ถ้าวิงขึ้นเวทีงานโรงเรียนคงมีสาวๆ มองไม่วางตาแหงๆ"
"แล้วต้นล่ะ?"
"ไม่ไหวอะ เราเล่นกีตาร์ไม่เป็นหรอก"
เจ้าวิงนิ่งเงียบไปแวบหนึ่ง ".......งั้นเราสอนต้นเล่นกีตาร์ละกัน"
วิงยื่นมาให้แต่ผมสะดุ้งหนี "ไม่เอาโว้ย! แค่พี่ต้อมสอนเราก็เข็ดแล้ว ยาก! ไม่เอา!"
"พี่นายเคยสอนแล้วก็ยิ่งง่ายใหญ่ เดี๋ยวเราสอนให้อีกรับรองฉลุย เดี๋ยวสอนคอร์ดง่ายๆ ให้ละกัน"
"จะดีเหรอ? เรากลัวทำกีตาร์นายเสีย"
"เล่นเถอะ เราดีใจนะถ้าช่วยให้ต้นเล่นกีตาร์เป็นน่ะ"
เอาวะ! ทนการคะยั้นคะยอไม่ไหวรับกีตาร์มาถือวางบนตักทำท่าแบบที่เคยเห็น......มือขวาจับคอกีตาร์ มือซ้ายเกาสาย ....เจ้าวิงจ้องผมตาไม่กะพริบเชียว มีอะไรฟระ?
"อ๋อๆ ผิดด้าน ลืมไป"
"เดี๋ยวสิต้น!" ไอ้วิงเอามือจับมือซ้ายผมไว้ "ทำไมใช้มือนี้ล่ะ?"
"รู้แล้วว่าผิดด้าน กำลังจะเปลี่ยนนี่ไง" เคยโดนพี่ต้อมดุเรื่องนี้แล้วยังมาโดนเจ้าวิงอบรมเรื่องเดียวกันอีกเหรอเนี่ย?
"เราไม่ได้หมายความแบบนั้น....ต้นถนัดซ้ายเหรอ?"
"ก็....ประมาณนั้น ทำไมล่ะ?"
"งั้นต้นจับแบบเมื่อกี้แหละดีแล้ว ฝืนตัวเองน่ะเล่นได้ไม่ดีหรอก มิน่าต้นถึงไม่อยากฝึกกีตาร์ใช่มะ?"
"เดี๋ยวนะ...สำหรับคนถนัดซ้ายก็ต้องสลับนิ้วบน-ล่าง แบบนี้ก็...แล้วนิ้วนี้ตรงนี้....." วิงมันพึมพำพลางขยับนิ้วมือขวาผมให้กดสายต่างๆ
ผมไม่รู้เรื่องหรอกแต่รู้สึกเพลินดีที่สองมือมันกุมมือผมจัดแจงให้จับคอร์ดอะไรสักอย่าง แต่สักพักเจ้าวิงเริ่มหน้านิ่วแบบเดียวกับที่พี่ต้อมเคยพยายามสอนผมมาก่อน
"เอ่อ...ถ้าลำบากก็ไม่เป็นไรหรอกวิง"
"ไม่ได้เว้ย เสียชื่ออาจารย์" ผมเพิ่งเคยเห็นหน้าเคร่งเครียดของวิงเป็นครั้งแรก ดูมันตั้งใจมากเลย
"สอนแบบนี้ไม่ได้เรื่องแหง เปลี่ยนวิธีละกัน ต้นนั่งเฉยๆ นะ" วิงลุกเดินอ้อมมาข้างหลัง ผมก็มองตามว่ามันจะทำอะไร
วิงเข้าประชิดด้านหลัง มือซ้ายมันทาบลงมือซ้ายผม มือขวามันทาบบนมือขวาผมที่กำคอกีตาร์อยู่นิ้วแนบนิ้ว ตัวก็นาบกับแผ่นหลังผม
"แบบนี้แหละค่อยดูรู้เรื่องหน่อย คอร์ดซีถ้าสลับด้านต้องนิ้วนี้อยู่ตรงนี้ๆๆๆ"
หน้าเจ้าวิงตอนนี้มาอยู่ตรงซอกคอผมพอดี พยายามเบี่ยงหลบแต่ด้วยท่านี้มันหลบไม่ได้ หลบไม่ได้ก็ไม่ต้องหลบ มันเพลินๆ อุ่นๆ ดี
เหมือนเวลาช่างตัดผมใช้ปัตตาเลี่ยนไถต้นคอ เวลาเจ้าวิงทำหน้าจริงจังนี่ดูดีกว่าปกติซะอีกเห็นแล้วอดแกล้งไม่ได้
"เอ้า! กดไว้แรงๆ นะ แล้วลองดีดดู"
"ให้ดีดสายไหนอะ สาย 11 ได้มะ?"
"กวนนะๆ" วิงมันเอาหัวโขกหลังหัวผม "ดีดทุกสายแหละ จะฟังว่าบอดหรือเปล่า?"
ติ๊งๆๆๆๆ
"อืม ใช้ได้ อาจารย์เก่ง" .....ดูมันหลงตัวเอง....ยอมมันวันนึงก็ได้ ดีกว่าให้พี่ต้อมสอนเยอะเลย ขานั้นน่ะสอนไปด่าไป
"ต่อไปก็คอร์ด..."
"เฮ้ย! ไม่เอาเดี๋ยวลืม! ขอวันละนิดก็พอ"
"งั้นก็ได้ ฝนหยุดตกแล้วล่ะต้น กลับบ้านกันเถอะ"
ผมมองตามไปนอกหน้าต่าง วิงพูดถูก....ฝนมันตกตลอดไปไม่ได้หรอก ฟ้าหลังฝนตอนนี้อากาศเย็นชื่นใจ
แดดยามเย็นสีเหลืองส้มส่องมาจากหลังอาคารเรียนตัดกับเมฆฝนสีเทาที่ยังลอยค้างเติ่งบนฟ้า ห้องเรียนบางห้องบนตึกยังเปิดประตูหน้าต่างไว้ให้แสงที่สะท้อนแอ่งน้ำบนพื้นปูนลอดมาเป็นกระกายระยิบระยับ
ต้นชมพูพันธุ์ทิพย์ยืนต้นใหญ่รอบโรงเรียนยังเขียวครึ้ม กว่าจะออกดอกเต็มต้นคงต้องหน้าหนาวโน่น .....หน้าหนาวหลังกีฬาสี .....เวลานั้นผมกับกริชจะ......
"วิงไปรอเราตรงศาลาหน้าโรงเรียนก่อนนะ เราขอเก็บของแป๊บนึง"
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
|
พอวิงเดินลงบันไดไปผมก็ปีนม้านั่งหินตรงทางเดินไปนั่งที่ขอบระเบียงนอกตึกชั้นสอง เวลาปกติถ้าทำแบบนี้มีหวังโดนอาจารย์ด่าแน่ๆ
แต่หลบมุมซะหน่อยคงไม่มีใครมาเจอมั้ง ตรงนี้เห็นภาพพระอาทิตย์ยามเย็นชัดที่สุด ถึงกริชจะไม่ได้เห็นผมก็จะดูแทนให้
ตรื้ดๆๆๆๆๆ
"สวัสดีครับต้น"
"สวัสดีกริช....ถึงไหนแล้วครับ?"
"เกือบถึงบ้านแล้วครับ ต้นมีอะไรเหรอครับ? คิดถึงผมล่ะสิ?"
"......................."
"เป็นอะไรรึเปล่าต้นทำไมเงียบไป?" ขอเวลาเขินแปบนึงดิ จู่ๆดันโพล่งถามว่าคิดถึงมั๊ยแบบเนี้ย
"จะโทรมาบอกว่า......ว่า.....เอ่อ.....ท้องฟ้าสวยดีน่ะครับ ขอโทษนะที่โทรมากวน"
"ไม่กวนหรอก.............ขอบใจนะต้นที่คิดถึงผม" อ๊า! อย่าพูดหวานมากนะเดี๋ยวตรูเขินม้วนตกตึกล่ะฮาไม่ออก
"แล้วต้นมองไปทิศไหนล่ะผมจะได้หันไปดูทางเดียวกัน"
"เราดูพระอาทิตย์ตกดินอยู่น่ะ แต่ไม่เห็นตอนตกดินจริงๆ หรอกนะ หลังคาตึก 1 มันบังอยู่น่ะ ฮะฮะ"
".....เมื่อกี้ต้นว่าอะไรนะครับ? สัญญาณไม่ค่อยดี"
"ร....เราว่ามีหลังคาตึกอยู่ตึกนึงมันบังพระอาทิตย์อยู่น่ะครับ" เกือบไปแล้วตรู .....ดันเรียกชื่อตึก 1 ซะเต็มปากด้วยความเคยชิน
"อือ ผมเห็นชัดเลยนะ.....ต้นชอบดูพระอาทิตย์ตกดินสินะ"
"ครับ" ....แต่ตอนนี้เหมือนตรูจะตกตึกแทนละ มองลงไปเห็นอาจารย์เดินอยู่ข้างล่างแวบๆ รีบเผ่นดีกว่า
"กริช โทษนะเราต้องไปละครับ"
"อือ โชคดีนะต้น"
ไม่น่าสะเพร่าเลยแต่อยากให้กริชได้เห็นวิวสวยๆ ของโรงเรียนแบบนี้นี่นา ผมเอาโทรศัพท์มือถือถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึก
...ถ้าผ่านกีฬาสีไปแล้วผมกับกริชจะได้นั่งดูภาพนี้ในโรงเรียนด้วยกันไหมนะ...
ผมรีบเก็บกระเป๋าวิ่งลงตึกไปหาวิงที่ศาลาไม้หน้าประตูโรงเรียน "ขอโทษนะ นานไปหน่อย"
"งอนแล้วว้อย รอนาน" ปากบอกงอนแต่หน้ามันยิ้มแล้วสะพายกระเป๋ากีตาร์ขึ้นบ่าเดินออกประตูโรงเรียนมาพร้อมกับผม
"เราเลี้ยงข้าวเย็นละกันนะ ถือว่าตอบแทนที่วิงสอนกีตาร์เราด้วยน่ะ"
"ไม่ต้องหรอกเกรงใจ เรื่องนิดหน่อยเอง เปลี่ยนเป็นเลี้ยงหนังละกันนะ"
"หึหึ แบบเนี้ยนะบอกว่าเกรงใจ" เพิ่งสอบเสร็จยังไม่มีอารมณ์จะอ่านหนังสือหรอก กริชก็ไม่อยู่ ไปดูหนังก็ดีเหมือนกัน
"เมื่อกี้พูดเล่นนะต้น"
"อ้าว! เราว่าจะเลี้ยงหนังนายจริงๆ นะ งั้นอด!"
วิงมันทำหน้าเหวอเชียว "ต้นจะไปดูหนังกับเราจริงเหรอ!! จริงๆนะ?!"
"ก็จริงน่ะสิ ไปสยามดีไหมจะได้โทรชวนเม้งด้วย บ้านมันอยู่ฝั่งธน"
"ที่ไหนก็ได้ตามใจต้น" ดูมันดีใจมากเลย เว่อร์ไปเปล่าวะ? แต่เห็นวิงยิ้มแย้มแจ่มใสผมก็ดีใจแล้วล่ะ
โดยเฉพาะเวลามันเล่นกีตาร์นี่เท่จริงๆ
.......
.......
"วิง นายมีแฟนรึยังเนี่ย?"
"ยัง"
"ตอบว่า 'ยัง' แต่หน้าระรื่นแบบนี้จะเชื่อได้มั๊ยเนี่ย?"
"ก็......กับบางคนที่เราชอบเนี่ยไม่ต้องคบแบบแฟนแต่เป็นเพื่อนกันมันสบายใจกว่านี่นา"
"งงกับนายวุ้ย มีด้วยเหรอที่ไม่อยากคบแบบแฟนน่ะ"
"คือจริงๆ แล้ว....คนที่เราชอบน่ะ...ไม่รู้เขาจะชอบเรามั๊ยน่ะสิ?" โถ...ที่แท้ก็รอทำสวนแห้วแล้วดันทำพูดดี หน้ามันเริ่มแดงละต้องแกล้งอีก
"แล้วไม่บอกไปล่ะ? เราว่าเขาคงไม่ปฎิเสธนายหรอก" ความแดงแล่นไปทั่วแก้มจนถึงหูแล้ว หน้าใสๆ ของมันมีปฎิกิริยาง่ายจัง ตรูนี่เลว ฮ่าฮ่าฮ่า
"อืม สักวันเราจะบอก" มันยิ้มก้มหน้าเดินงุดๆ ไม่แกล้งต่อละเดี๋ยวหนักกว่านี้มันจะหน้าคะมำ
.....
.....
.....เดินไปเรื่อยๆ เกือบถึงปากซอยโรงเรียนละ....
.....
.....
เงียบ
.....
.....
....ทำไมมันไม่ถามกลับ? ปกติเพื่อนผู้ชายพอถามคำถามนี้แล้วมันต้องถามกลับนี่หว่าว่าผมมีแฟนรึยัง.....
แต่ไม่ถามก็ดีเหมือนกัน ตอนนี้บัญชีหนังหมาของผมคงมีข้อหามุสาวาทายาวเป็นหางว่าวแล้ว
"ต้น รถเมล์นายมาแล้วไม่ขึ้นเหรอ?"
"เราจะกลับทางเดียวกับนายไง ไม่งั้นจะบอกวิงรอเราเหรอ?"
"ม...ไม่ต้องลำบากแบบนั้นก็ได้ เย็นแล้วนายรีบกลับบ้านเถอะ"
"แวะไปส่งน้องชายคนนี้จะลำบากอะไรล่ะ เดี๋ยวถึงตลาดสดเราก็นั่งสองแถวเข้าหมู่บ้านได้"
"อย่าเรียกน้องชายดิ อายคนอื่นเขา" แล้วมันก็นั่งยิ้มต่อไปไม่ยอมเถียงอะไรอีก
ผมอยากไปส่งวิงให้ถึงบ้านให้แน่ใจว่าฝนจะไม่ตกมาโดนกีตาร์ที่เจ้าวิงหวงนักหนา ทั้งที่ไม่รู้จะช่วยยังไงถ้าฝนตกจริงๆ
พอส่งวิงถึงหน้าบ้านผมก็เดินข้ามถนนมานั่งรถสองแถวเข้าหมู่บ้าน รถแล่นช้าๆ ไปเรื่อยๆ ผมเปิดดูรูปในมือถืออีกครั้ง
.....สักวันผมจะนั่งข้างกริชดูพระอาทิตย์ตกดินที่โรงเรียน......
|
| |
38787 : 
