|
....................................................................................................
|
.....เก็บตะวันที่เคยส่องฟ้า เก็บเอามาใส่ไว้ในใจ เก็บพลังเก็บแรงแห่งแสงยิ่งใหญ่ รวมกันไว้ให้เป็นหนึ่งเดียว เก็บเอากาลเวลาผ่านเลย สิ่งที่เคยผิดหวังช่างมัน หนึ่งตัวตนหนึ่งคนชีวิตแสนสั้น เจ็บแค่นั้นก็คงไม่ตาย ธรรมดาเวลาฟ้าครึ้มเมฆหม่น พายุฝนอยู่บนฟากฟ้า คงไม่นานตะวันสาดแสงแรงกล้า ส่งให้ฟ้างดงาม.....
ผมไม่ได้ยินเพลงส่วนที่เหลือแล้ว หูมันอื้อคอก็ตีบตัน น้ำตามันเอ่อขึ้นมา ไม่รู้ว่ากำลังยิ้มหรือว่าร้องไห้ ฮะๆๆ ไอ้บ้ากริช.....นายอยู่ตั้งไกลยังอุตส่าห์.....
ผมหยิบโทรศัพท์อยากโทรหากริช.....แต่เขินว้อย! กด....วาง กด....วาง....ไม่รู้จะพูดอะไรได้ก็คนมันเขินนี่หว่า....กลั้นใจกดโทรเลยละกัน "สวัสดีคร้าบต้น" เสียงสดใสเชียวนะ ตรูบ่อน้ำตาแตกอยู่เนี่ย ".......ส สวัสดีครับกริช....ขอโทษนะที่โทรมาดึกๆ" โอยกว่าจะพูดออกแต่ละคำได้
"......ต้น.....ด...ได้ฟังแล้วใช่มั๊ย?" ฝ่ายโน้นก็คงเขินเหมือนกัน พอนึกหน้ากริชที่อยู่ห่างออกไปในตอนนี้ก็อดอมยิ้มไม่ได้ "ครับ"
แล้วก็นิ่งเงียบไปทั้งคู่ เขิน ไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว
".....กริชครับ" "ครับ" "เรารักกริชครับ!" พูดจบรีบวางสายเลย ทั้งๆที่เคยพูดประโยคนี้หลายครั้งแล้วแต่ครั้งนี้เขินที่สุดในโลกเลยว้อย! ไม่ไหวแล้ว! นอนดีกว่า......แต่มือยังถือโทรศัพท์ไว้ โทรมาสิๆๆๆ .....กริชไม่โทรมาแต่ส่งข้อความมาแทน
เมื่อกี้ว่าอะไรนะไม่ได้ยิน เจอกันจันทร์นี้ขอช้าๆ ชัดๆ นะครับ ^_^
|
| |